هزینه های قابل قبول مالیاتی در ورزش ایران

هشدار: پیش از آغاز نوشتار،  به اشخاصی که نوشتارهای من در روزنامه ها یا روی سایت شخصی یا وبلاگهایم را بدون ذکر منبع و بدون پیوند سایتم یا وبلاگهایم به نام خود یا دیگری به هر گونه ای منتشر می کنند متذکر می شوم که چشم به راه عواقب قانونی انتشار غیر مجاز و بدون اجازه نوشتارهایم باشند.

ذکر و باز نشر نوشتارهای من و هر نوشتاری که در روزنامه ها یا روی سایت شخصی و وبلاگهایم منتشر شده منحصراً با قید نام و نام خانوادگی ام و همراه با پیوند سایت و وبلاگهایم مجاز است.

یکی از پرسش هائی که همواره از سوی حامیان مالی و اسپانسرها در ورزش کشور مطرح می گردد این است که آیا با قبول حمایت مالی از یک باشگاه یا تیم ورزشی از معافیت مالیاتی بابت هزینه هائی که می کنند برخوردار می شوند یا خیر؟

اگر هزینه های یک اسپانسر یا حامی مالی در ورزش از مصادیق هزینه های قابل قبول مالیاتی موصوف در ماده ۱۴۷ و برابر فهرست و میزان مندرج در ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم باشد حامی مالی، خواهد توانست در هر موردی که برابر فهرست مندرج در ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم، هزینه کرده و به همان مقداری که قانون، اجازه داده است هزینه های خود را در دفاتر قانونی اش به عنوان هزینه قابل قبول، ثبت کند و به تائید اداره مالیاتی مربوطه برساند.

معافیت مالیاتی در ورزش، مختص باشگاهها و موسسات ورزشی دارای مجوز از وزارت ورزش و جوانان است نه برای اسپانسرها یا حامیان ورزشی.

 هزینه های قابل قبول مالیاتی در ورزش ایران برابر آخرین مقررات مالیاتی کشور، عبارت است از:

۱- هزینه تبلیغاتی، نمایشگاهی و بازاریابی مرتبط با فعالیت شرکت که از طریق اسپانسری در ورزش انجام شود برابر بند ۸ ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم.

۲- هزینه های ورزشی و فرهنگی و رفاهی برای کارگران که به ازای هر کارگر ۱۰ هزار ریال می باشد و  به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی پرداخت می شود برابر بند ۱۰ ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم.

۳- هزینه خرید کالاهای فرهنگی و ورزشی و هنری برای کارکنان شرکت و افراد تحت تکفل آنان تا میزان حداکثر پنج درصد معافیت مالیات بر حقوق آنان.

۴- هزینه بخش های غیر دولتی به منظور تامین خدمات و فضاهای ورزشی در مناطق فرسوده شهری برابر بند الف ماده ۲ قانون حمایت از احیاء، بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری.

بنابراین؛ اسپانسر یا حامی مالی ورزش باید بیشتر روی افزایش فروش محصولات و خدمات و به حداکثر منافع و دستاوردهای خود از طریق تبلیغ و بازاریابی در ورزش حساب کند و بتواند فروش و سود خود را از این طریق به اندازه ای بالا ببرد که درآمد و سود ناشی از آن بیش از هزینه تبلیغات در ورزش باشد و البته این هزینه ها باید در حد متعارف باشد تا اداره مالیاتی آن را به عنوان هزینه های متعارف تبلیغات و بازاریابی بپذیرد.

صادق رئیسی کیا

۳۱ اریبهشت ۱۳۹۵

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *