هزینه های قابل قبول مالیاتی، به زبان ساده

هشدار: پیش از آغاز نوشتار،  به اشخاصی که نوشتارهای من در روزنامه ها یا روی سایت شخصی یا وبلاگهایم را بدون ذکر منبع و بدون پیوند سایتم یا وبلاگهایم به نام خود یا دیگری به هر گونه ای منتشر می کنند متذکر می شوم که چشم به راه عواقب قانونی انتشار غیر مجاز و بدون اجازه نوشتارهایم باشند.

ذکر و باز نشر نوشتارهای من و هر نوشتاری که در روزنامه ها یا روی سایت شخصی و وبلاگهایم منتشر شده منحصراً با قید نام و نام خانوادگی ام و همراه با پیوند سایت و وبلاگهایم مجاز است.

هر شخصی برای پیشبرد امور و اهداف خویش، ناگزیر به انجام هزینه هائی است که اگر نوع و میزان آن، منطقی و قابل توجیه باشد مامورین مالیاتی به عنوان نمایندگان دولت ها در وصول مالیات، انجام آن هزینه ها را می پذیرند و قبول می کنند که هزینه های انجام شده در راستای اهداف و برنامه های آن شخص بوده است.

هنگامی که هزینه ای به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی به رسمیت شناخته شد بدین معنی است که امکان کسر آن از درآمد اشخاص فراهم می شود و تعیین سود و در نهایت محاسبه مالیات نسبت به سود حاصله ممکن می گردد.

اگر هزینه ای به عنوان هزینه قابل قبول شناخته نشود در واقع هزینه بی مورد شناخته شده و جزء درآمدهای شخص به شمار می رود، نه جزء هزینه های او بنابراین، نسبت به آن، مطالبه مالیات صورت می گیرد.

دولت برای شفافیت بیشتر در نظام مالی کشو و نیز برای برخورداری از روابط صادقانه و کارآمد با مالیات دهندگان، نوع و میزان هزینه های قابل قبول را در فرایند قانونگذاری طی فهرست هایی مشخص نموده و به آگاهی مالیات دهندگان رسانیده است. در قانون مالیات های مستقیم ایران و پاره ای قوانین دیگر اوصاف، نوع و میزان هزینه های قابل قبول مالیاتی مشخص گردیده است.

برابر تعریف ماده ۱۴۷ قانون مالیات های مستقیم هزینه های قابل قبول برای تشخیص درآمد مشمول مالیات باید از این شاخص ها پیروی کنند:

الف) در حدود متعارف متکی به مدارک باشد.

ب) منحصرا مربوط به تحصیل درآمد موسسه یا شرکت، در دوره مالی مربوط باشد.

ج) در اندازه حد نصاب های مقرر در قانون مالیات های مستقیم باشد نه بیش از آن.

د) در مواردی که هزینه ای در قانون مالیات های مستقیم پیش بینی نشده یا بیش از نصاب های مقرر در قانون مالیات های مستقیم باشد ولی پرداخت آن به موجب قانون و یا مصوبه هیات وزیران صورت گرفته باشد هزینه قابل قبول به شمار خواهد رفت.

هزینه ها باید متناسب با اهداف و موضوع فعالیت اشخاص و در جهت تحقق درآمد باشد تا قابل قبول شناخته شوند. به بیان دیگر یک شرکت خودور ساز نمی تواند برای تولید لبنیات در شرکت خود، هزینه کند و مدعی شود که این هزینه متناسب با اهداف و موضوع فعالیتش در خودرو سازی بوده است یا نمی تواند هزینه خرید ماشین آلات یا انجام تبلیغاتی را بدهد که هیچ ارتباطی با فعالیت، درآمد و سودآوری شرکت نداشته است.

هزینه ها باید متکی به مدارک باشد و اسنادی که نشان دهنده انجام هزینه است دریافت و نگهداری شوند و در هنگام مراجعه و رسیدگی ماموران مالیاتی در دسترس آنان قرار گیرد. به عنوان مثال هزینه حقوق کارکنان وقتی به عنوان هزینه قابل قبول، مورد پذیرش قرار خواهد گرفت که قرارداد استخدامی و لیست حقوق و لیست بیمه و اسناد مالی مربوط به پرداخت حقوق کارکنان، وجود داشته باشد. همچنین هزینه خرید یک محصول (اقلام و تجهیزات و ادوات و مواد مصرفی و…) یا هزینه خرید خدمات (بلیط و هتل و اینترنت و مشاوره و تبلیغات و…) برای اینکه به عنوان هزینه قابل قبول شناخته شود باید دارای رسید و برگه خرید (فاکتور) و قبض انبار و… باشد.

هزینه های قابل قبول در نظام مالیاتی ایران و میزان مجاز آنها دارای یک فهرست از پیش مشخص شده در ماده ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم می باشد. هزینه هایی که خارج از فهرست مذکور یا بیش از میزان مندرج در آن باشد از سوی مامورین مالیاتی مورد پذیرش قرار نخواهد گرفت.

صادق رئیسی کیا

۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۵

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *